EPAGNEUL BRETON

EPAGNEUL BRETON opis rasy

Jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów w sekcji wyżłów kontynentalnych. Zaklasyfikowana jest do podsekcji psów w typie spaniela. 

UŻYTKOWOŚĆ

Epagneul Breton jest psem należącym do legawców, wykorzystującym w polowaniu na drobną zwierzynę leśną i ptactwo "górny wiatr". We Francji do dziś jest jedną z najpopularniejszych ras myśliwskich. Liczne hodowle tej rasy występują także w Anglii oraz w Stanach Zjednoczonych.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Pies ten jest energiczny, lubiący towarzystwo ludzi i innych zwierząt. Prezentuje wysoki stopień posłuszeństwa. Aktywny pies myśliwski i aportujący.

CIEKAWOSTKI

Średnia długość życia u tej rasy to ok. 13-tu lat. Jest najmniejszym z psów zaliczanych do Wyżłów. 

POLA I NELA :)

CHART ROSYJSKI BORZOJ

CHART ROSYJSKI BORZOJ OPIS RASY

Jedna z ras psów, należąca do grupy chartów w sekcji chartów długowłosych .

RYS HISTORYCZNY

Przodkami tych psów były sprowadzone ze wschodu psy plemion tatarskich, a ich regularną hodowlę datować można prawdopodobnie na początki XIV i XV wieku. W czasie rewolucji październikowej zginęły prawie wszystkie borzoje popularne w kręgach arystokracji rosyjskiej. Przetrwały tylko dzięki temu, iż część osobników tej rasy była hodowana w bogatych domach mieszczańskich Europy Zachodniej oraz USA.

UŻYTKOWOŚĆ

Rasa wyhodowana do polowań na zające, lisy i wilki.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Psa tego cechuje dostojny spokój oraz dość duża rezerwa wobec obcych. W walce jest przeciwnikiem
bezkompromisowym , silnym i odważnym.

WYGLĄD

Jedna z najwyższych ras psów.

SZATA I UMASZCZENIE

Spotykana barwa umaszczenia może być biała, złota we wszystkich odcieniach, szara, czerwona, czarne z ciemną kufą, jednolita bądź łaciata oraz pręgowana i płaszczowa. Nie dopuszczalna jest maść czekoladowa bądź niebieska.

ZDROWIE I PIELĘGNACJA 

Przyjemny oraz łagodny pies do trzymania w domu, pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniego wybiegu. Chart ten powinien mieć także możliwość wyładowania swojego temperamentu na wyścigach lub coursingu.

POLA;p

BULTERIER

BULTERIER OPIS RASY

Bulterier to jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do terierów w typie bull.

RYS HISTORYCZNY

Pierwsze opisy psów walczących, podobnych do bulteriera spotykane są w literaturze dużo wcześniej, zanim nazwany ojcem rasy James Hinks przyprowadził je w roku 1862 na wystawę. Taplin (cytowany u Backmana) w 1803 roku pisze o terierach krzyżowanych z buldogiem wśród niższych warstw społecznych, których używano do polowań. Z roku 1808 pochodzi obraz Jamesa Warda przedstawiający bullterriera maści czarno podpalanej z białymi znaczeniami. Według Edwarda C. Asha były już w roku 1819 białe psy nazwane Bulterierami Paddington, ważyły około 30 kilogramów. Głowy miały podobne do boksera.

Około roku 1830 studenci z Oksfordu wyhodowali białe bullterriery a w roku 1842 Sir Richard Burton zabrał takiego psa do Indii, gdzie rasa ta stała się jedną z najbardziej lubianych przez kolonistów.

James Hinks – hodowca zwierząt – około 1850 roku zaczął krzyżować bulteriery ze staroangielskimi białymi terierami. Wspomina się także o chartach angielskich i dalmatyńczykach. Swój udział w powstaniu rasy miał także z pewnością pointer, Bedlington Terrier i Staffordshire bulterier. Hinks miał ambicję by wyhodować rasę o białej maści. Jego psy miały być nie tylko piękniejsze od dawnych bulterierów, ale musiały także posiadać ich cechy charakteru – waleczność i zwinność.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Bulterier jest zrównoważony, dający się podporządkować, żywy i bystry, lecz często uparty. Jest wesoły, ale nie nadpobudliwy. Wbrew powszechnej opinii jest pojętnym uczniem lecz niezależny charakter utrudnia pracę z psem. Swym wyglądem wzbudza respekt, nierzadko obawę. Jest wyjątkowo przyjazny ludziom, choć należy socjalizować go z innymi zwierzętami od szczenięcia. Lubią dzieci, lecz zabawy powinny odbywać się pod kontrolą. 

UŻYTKOWOŚĆ

Początkowo hodowane jako szczurołapy, później wykorzystywane do walk psów oraz polowań na niedźwiedzie (w większej grupie). Psy te są bardzo wyczulone na ogień, według niektórych źródeł alarmowały w wioskach o pożarze. Obecnie są głównie psami rodzinnymi.
Bulteriery dobrze czują się w psich sportach, takich jak agility czy flyball. Szczególnie nie poleca się szkolenia obronnego, gdyż z racji na wrodzoną porcję agresji psa, nieumiejętnie przeprowadzony kurs może skończyć się poważnymi problemami.

SZATA I UMASZCZENIE

U psów tej rasy występuje szeroka skala umaszczenia: biała, pręgowana, tricolor, czerwona, płowa. Niepożądana maść niebieska i czekoladowa. U bulterierów o umaszczeniu kolorowym przewaga białego koloru może być przyczyną dyskwalifikacji na ringu wystawowym. Nakrapiana lub przesiana biała sierść jest uznawana za wadę, lecz znaczenia na głowie są dopuszczalne.

ZDROWIE I PIELĘGNACJA

Wymaga doświadczonego i konsekwentnego hodowcy, który będzie potrafił odpowiednio postępować z psem i zapewnić mu odpowiednią dawkę ruchu. Bullterriery powinny pracować raczej krótko i intensywnie, niż długo. U psów o umaszczeniu całkowicie białym może występować głuchota.
Sierść łatwa w pielęgnacji, do zbierania martwego włosa używa się rękawicy zmoczonej wodą,a do wyczesywania psa gumowej szczotki.

POLA ;p

BULLMASTIFF

BULLMASTIFF OPIS RASY

Jedna z ras psów w typie dogowatych.

RYS HISTORYCZNY

Bullmastiff powstał w wyniku dokonanej w XIXw. w Anglii krzyżówki buldoga z mastiffem, których pozytywne cechy nosi w sobie. Był idealnym towarzyszem dla gajowych. Bullmastiff, wówczas zwany Gamekeeper's Night, został wytresowany tak, aby atakowac na rozkaz, chwytać kłuswonika i zwalać go na ziemie, nie robiąc mu większej krzywdy.

UŻYTKOWOŚĆ

Bullmastiff znajduje dzisiaj zastosowanie w wojsku i jako pies policyjny oraz jako stróż, potrafi być również miłym psem do towarzystwa.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Bullmastiff znany dawniej ze swojej agresywności z czasem rozwinął się w rasę o spokojnym charakterze. Jako urodzony stróż, instyktownie przyjmuje tą rolę i broni swojej rodziny. Mimo wrodzonego psychicznego zrównoważenia i spolegliwości marnieje, jeżeli doświadcza za mało zainteresowania.

SZATA I UMASZCZENIE

Krótka sierść o barwie płowej, rudobrązowej lub pręgowanej, zazwyczaj z czarną maską; dopuszczalne białe znaczenia na piersi.

PIELĘGNACJA I ZDROWIE

Wymaga usuwania martwego włosa rękawicą do masażu bądź gumową szczotką. Trzy codzienne spacery połączone z wybieganiem zaspokajają potrzebę ruchu. Rasa ta ma skłonność do skrętu żołądka.

POLA ;P

BULDOG FRANCUSKI

BULDOG FRANCUSKI OPIS RASY

Buldog francuski to jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji małych psów molosowatych.

RYS HISTORYCZNY

Pochodzenie tej francuskiej rasy jest niemal w całości angielskie. Przodkami Bouledogue Français był zapewne buldog angielski oraz terier - pies w typie dziś nie istniejącego White English Terriera i mops. Psy angielskie znalazły się na terytorium Francji wraz z liczną grupą tkaczy emigrujących na kontynent w poszukiwaniu pracy. Mops we Francji zwany Carlin był rasą bardzo wtedy popularną.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Pomimo nazwy sugerującej przeznaczenie rasy do walk z bykami, jest to pies łagodny i towarzyski, o bardzo miłym usposobieniu. Nazwa buldog jest jedynie konsekwencją pochodzenia rasy od buldoga angielskiego, który początkowo był rosłym i dobrze zbudowanym psem, używanym do walki.

POLA ;P

BULDOG ANGIELSKI

BULDOG ANGIELSKI OPIS RASY 

Buldog angielski to jedna z ras psów, zaklasyfikowana do sekcji psów molosowatych w typie dogowatym.

RYS HISTORYCZNY

Buldogi angielskie to stara rasa wywodząca się z linii buldogów. Buldogi wyodrębniły się z mastifów około 1100 lat temu. Hodowano je do walk z bykami - chwytały przeciwnika za nozdrza szczękami, aby było łatwiej trzymać byka, musiały mieć skróconą kufę. Umożliwiała ona w tej postaci w takich sytuacjach oddychanie psu. Pod tym kątem prowadzono selekcję. Później w Irlandii zrodził się zwyczaj walk psów, który szeroko się rozprzestrzenił.

W XIX wieku nie przypominały jeszcze dzisiejszego buldoga. Były bardziej w typie współczesnych buldogów amerykańskich. Konsekwentna selekcja doprowadziła do powstania rasy takiej, jaką znamy dziś.

UŻYTKOWOŚĆ

Pierwotne funkcje buldoga są nieaktualne, dzisiaj jest typowym psem towarzyszącym.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Buldogi mają raczej łagodne usposobienie. Są czujne, nie wymagają zbyt dużo ruchu i nie są hałaśliwe.

ZDROWIE I PIELĘGNACJA

Rasa ta niestety należy do jednej z najbardziej podatnych na choroby. Oczy i fałdy na nosie wymagają regularnej pielęgnacji. 

POLA ;P

BULDOG AMERYKAŃSKI

BULDOG AMERYKAŃSKI OPIS RASY

Rasa psa wywodząca się od buldoga angielskiego, hodowana w USA w pierwotnym typie. W tłumaczeniu na język polski poprawna wydaje się nazwa: buldog amerykański; ze względu jednak na brak uznania rasy przez FCI nie występuje ona w oficjalnej polskiej terminologii kynologicznej.

WYGLĄD

Krępy i silny na pierwszy rzut oka.

UŻYTKOWOŚĆ

Wykorzystywany jako pies stróżujący, pies obronny.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Jest to bardzo zróżnicowana rasa psów, przeznaczona nie na wystawy, ale na wszechstronnych towarzyszy ludzi na farmach. Lubiący ruch, miły, trochę uparty pies rodzinny, dający się łatwo prowadzić.

UMASZCZENIE I SZATA

Włos jest krótki. Umaszczenie spotykane jest białe lub białe z łatami (łaty także pręgowane), pręgowane, płowe, brązowe i mahoniowe.

KOLA"KOLIN"I NELA XD

BROHOLMER

BROHOLMER OPIS RASY

Jedna z ras psów, należąca do molosów w typie dogowatym.

RYS HISTORYCZNY

Nazwa rasy pochodzi od zamku Broholm, na wyspie Funen. Przodkami broholmerów były prawdopodobnie molosy przywiezione do Danii z terenów Brytanii przez wikingów. Zostały one później skrzyżowane z dogami niemieckimi starego typu i mastifami angielskimi. W 1850 r. nadworny łowczy hrabia Niels Frederik Sehested rozpoczął planowaną hodowlę. Stała się ona wtedy bardzo popularna, a na cześć Sehesteda nadano jej miano broholme - od nazwy posiadłości hrabiego. Hodowlę mastifów duńskich prowadziło także zoo w Kopenhadze (1859-1929). Łącznie urodziło się tam około 200 szczeniąt. W 1886 roku został stworzony wzorzec rasy. Po wojnie rasę uznano za wymarłą. Od 1974 roku rasa jest rekonstruowana, utworzono specjalny Komitet ds. Ras Narodowych i Zapomnianych. W 1982 roku został zatwierdzony wzorzec rasy przez FCI, a od 2001 roku można sprzedawać psy tej rasy do innych krajów. Wielkim miłośnikiem psów tej rasy był król Fryderyk VII i jego małżonka, księżna Danner. Populacja broholmerów o czarnym umaszczeniu wynosi zaledwie 30 sztuk.

UŻYTKOWOŚĆ

W przeszłości psy tej rasy były wykorzystywane w polowaniach na dziki. Aktualnie sprawdza się jako pies stróżujący i pies obronny.

WYGLĄD

Duży pies w typie mastifa, o prostokątnej, silnej budowie, harmonijnym, pełnym mocy ruchu.

ZACHOWANIE I CHARAKTER 

Jest psem pojętnym i łatwo poddającym się szkoleniu. Nadaje się nawet dla początkującego właściciela. W stosunku do dzieci i innych zwierząt jest cierpliwy i opiekuńczy. Jest dość aktywny jak na molosa, wymaga sporo ruchu.

UMASZCZENIE I SZATA

* Szata jest krótka i twarda
* Maść jest czarna lub płowa w różnych odcieniach, dopuszczalne białe znaczenia w okolicach piersi, ogona i na łapach. 

BRAQUE D'AUVERGNE

BRAQUE D'AUVERGNE OPIS RASY 

Jedna z ras psów należąca do grupy wyżłów, zaklasyfikowana do sekcji wyżłów kontynentalnych w podsekcji psów w typie gończego.

RYS HISTORYCZNY

Historia powstania nie jest do końca znana. Być może pochodzi on od dawnych wyżłów francuskich, które rozmnażały się między sobą przez wieki. Wiadomo jednak na pewno, że jego nazwa pochodzi od regionu, w którym powstał - Owernii.

WYGLĄD

Silny pies o mocnych kończynach, ciężki.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Braque d'Auvergne to pojętne, szybkie, zwinne psy myśliwskie. Są to także przyjacielskie psy rodzinne. Są niezawodnymi i wiernymi towarzyszami myśliwych. Używane głównie do polowań na bekasy.

UMASZCZENIE I SZATA

Włos krótki, niezbyt delikatny, ale błyszczący, nigdy nie szorstki. Dozwolone dwie wersje kolorystyczne: przy ciemnym włosie występuje tzw. charbonnage (smolenia) z mieszanki włosów białych i czarnych, lub jasna (biała) szata z rozległymi łatami.

KOLA"KOLIN" I NELAXD

BRABANTCZYK

BRABANTCZYK OPIS RASY

Rasa psów z grupy IX, do towarzystwa.

RYS HISTORYCZNY

Rasa pochodzi z Belgii i jest to jedna z odmian gryfonika - gladkowlosa.

SZATA I UMASZCZENIE

Wystepuje w trzech kolorach czarnym, rudym i czarnym podpalanym.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

To male wesołe pieski, które lubią bliski kontakt z właścicielem. Są bezkonfliktowe i tolerancyjne.

KOLA"KOLIN" I NELA XD

BOUVIER DES FLANDRES

BOUVIER DES FLANDRES

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów zaganiających.

RYS HISTORYCZNY

Przodkami tej rasy były psy zaganiające żyjące we Flandrii. Na tamtych ziemiach znane były pod nazwą "vuilbaard" (tłumaczone jak brudna broda) lub "koehond" (pies do krów).Te brodate psy często spotykano pomiędzy Lys a wybrzeżem Morza Północnego. Pod względem wielkości były bardzo zróżnicowane, na przykład handlarze bydłem woleli psy mniejsze, bardziej pomocne w kłusownictwie. W 1910 roku na wystawie w Brukseli pojawiły się dwa osobniki tej rasy, a w 1922 został utworzony Klub Flandryjskich Psów Zaganiających. Po drugiej wojnie światowej okazało się, że aby rasa nie wyginęła trzeba było ją odtworzyć. Ocalałe osobniki zachowane w Antwerpii i Holandii krzyżowano z owczarkami pikardyjskimi.

UŻYTKOWOŚĆ

Dzisiaj psy tej rasy wykorzystywane są jako psy obronne.

WYGLĄD

Bouvier des Flandres ma być psem potężnym, silnym, który nie zna strachu.
Jest inteligentny, zrównoważony, łatwy w układaniu. Ma mieć mocną, bardzo masywną budowę ciała, krótki format, grubą kość i doskonałe mięśnie.

UMASZCZENIE I SZATA

Umaszczenie jest płowe, szare lub z czarnym nalotem, włos twardy i szorstki.

NELA XD

BOSTON TERRIER

BOSTON TERRIER

Boston Terrier to jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji małych psów molosowatych.

RYS HISTORYCZNY

W XIX wieku w Stanach Zjednoczonych były popularne walki psów, które specjalnie do tych celów hodowano i selekcjonowano. Szukając lepszych psów bojowych robotnicy z Bostonu krzyżowali angielskie buldogi bojowe z białymi terierami angielskimi, które obecnie są rasą wymarłą. Później do hodowli bostonów dodano jeszcze domieszkę krwi buldogów francuskich.

SZATA I UMASZCZENIE

Umaszczenie pręgowane lub czarne z białymi zaznaczeniami. Delikatny włos łatwy do pielęgnacji.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Łatwo adaptuje się do zmieniających warunków otoczenia, towarzyski i tolerancyjny wobec dzieci. Czujny, bez nadmiernej skłonności do szczekania.

UŻYTKOWOŚĆ

Boston Terrier to pies towarzyszący i reprezentacyjny.

NELA XD

BORDER TERRIER

BORDER TERRIER

Jedna z ras psów, należąca do grupy terierów, zaklasyfikowana do sekcji terierów wysokonożnych.

RYS HISTORYCZNY

Przodkowie Border terrierów pochodzą z rejonu granicznego pomiędzy Anglią a Szkocją. Blisko spokrewnionymi rasami psów są: Bedlington i Dandie dinmont terrier. Przez Kennel Club rasa ta została uznana w roku 1920.

SZATA I UMASZCZENIE

Włos sztywny i twardy, o barwie od czarnej podpalanej po płową i pszeniczną.Border terier to rasa psów, u których najlepiej zachował się pierwotny dla terierów rodzaj włosa.

ZACHOWANIE I CHARAKTER 

Psy tej rasy są bardzo aktywne, chętnie penetrują otoczenie, lubią jego zmiany. Towarzyskie i rodzinne, dobrze znoszą obecność innych psów.

UŻYTKOWOŚĆ

Od dawna border teriery wykorzystywano w polowaniach jako doskonałe norowce. Pracowały także w sforach głównie z angielskimi foxhoundami polującymi na lisy. Współcześnie najczęściej występuje jako pies towarzyszący.

ZDROWIE I PIELĘGNACJA

Włos wymaga regularnego trymowania, a duża ruchliwość zaspokojenia na długich spacerach.

NELA XD

BORDER COLLIE

BORDER COLLIE

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich).

RYS HISTORYCZNY

Rasa pochodzi ze Szkocji, a właściwie z Border Country krainą leżąca pomiędzy Anglią a Szkocją. Stąd też pochodzi nazwa rasy: "border" to w języku angielskim "granica", natomiast "collie" oznacza "użyteczny przedmiot". Rasa była stworzona pod kątem użytkowym i oficjalnie uznana w 1843 r. Wzorzec ostatecznie ustalono w 1976 r.

UŻYTKOWOŚĆ

Pies pasterski, pomocnik w zaganianiu owiec. Wykazuje olbrzymią potrzebę i chęć do pracy oraz ciągłego ruchu. Doskonale nadaje się do uprawiania wszystkich sportów kynologicznych, z wyjątkiem szkolenia w kierunku IPO (szkolenie na psa obrończego). Sprawdza się także jako pies lawinowy w górach i jako pies tropiący. 

SZATA I UMASZCZENIE

Najczęściej czarno-biały, ale również czekoladowo-biały, blue-merle, red-merle, tricolor, sobolowy. Nie preferuje się psów z przewagą koloru białego.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Inteligentny i bystry pies. Jego predyspozycje wymagają, aby praca, którą wykonuje, dawała mu radość i pozwalała wykazać się inicjatywą. Uważny i podatny na szkolenie, uwielbia biegać i wykonywać zadania powierzane mu przez przewodnika. Właściciel psa powinien dysponować maksimum czasu i być osobą aktywną. Border collie potrzebuje pana o spokojnym usposobieniu, który będzie w stanie żyć z nim w harmonii i potrafić się z nim porozumieć, gdyż w przeciwnym razie border łatwo wymknie się spod kontroli. Border Collie to pies szczerze oddany swojemu właścicielowi, uległy i zrównoważony. Do obcych pełen rezerwy, lecz nie agresywny.

NELA XD

BOKSER

BOKSER OPIS RASY 

Bokser to jedna z ras psów, należąca do grupy psów w typie pinczera i sznaucera, molosów, szwajcarskich psów pasterskich oraz innych ras. Zaklasyfikowana do sekcji psów molosowatych w typie dogowatym. Według klasyfikacji FCI podlega próbom pracy.

RYS HISTORYCZNY

Za bezpośredniego przodka boksera uważa się brabanckiego bullenbeissera. Hodowlę bullenbeisserów prowadzili myśliwi, wykorzystujący je do polowania. Zadaniem bullenbeissera było złapanie osaczonej przez psy naganiające zwierzyny i przytrzymanie jej do momentu przybycia myśliwego. Aby dobrze spełnić swoją rolę pies ten musiał mieć możliwie szeroką kufę z szeroko rozstawionymi zębami. Mógł w ten sposób mocno wgryźć się i przytrzymać ofiarę. Każdy bullenbeisser, który posiadał te cechy był przydatny w polowaniu i tym samym nadawał się do dalszej hodowli, która dawniej kierowała się wyłącznie jego użytecznością. W ten sposób wyselekcjonowano psa o szerokiej kufie i z wysoko umieszczoną truflą nosa.

Pierwsze wzmianki o bokserze sięgają końca XIX wieku. W 1896 roku w Monachium powstał pierwszy Klub Boksera. Wzorzec rasy ustanowiono po raz pierwszy w 1905 roku. Oprócz psów w typie bullenbeissera do przodków boksera zalicza się buldoga angielskiego.

SZATA I UMASZCZENIE

Włos jest krótki, twardy, lśniący i przylegający do skóry. Umaszczenie jest żółte lub pręgowane. Maść żółta występuje w różnych odcieniach, od jasnożółtego do ciemnorudobrązowego lub czerwonożółte. Maska czarna. Odmiana pręgowana ma na żółtym tle w wymienionych powyżej odcieniach, ciemne lub czarne pręgi przebiegające w kierunku żeber. Barwa tła musi wyraźnie kontrastować z barwą pręg. Białe znaczenia nie są niepożądane, mogą wręcz korzystnie wpływać na estetykę umaszczenia, nie mogą jednak zajmować więcej niż 1/3 powierzchni ciała. Boksery z większą ilością białych znaczeń oraz boksery białe nie są dopuszczane do dalszej hodowli. 

KOLA XD "KOLIN"

BLOODHOUND

BLOODHOUND  OPIS RASY

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych. Znajduje się w podsekcji dużych psów gończych. Określenie "bloodhound" bierze się od niebywałej zdolności odnajdywania rannej zwierzyny po śladzie jej krwi. Ponieważ jeszcze chętniej tropią człowieka obecnie wykorzystywane są do poszukiwania zasypanych ludzi jako psy policyjne.

RYS HISTORYCZNY

Nazwa Bloodhound skojarzeniowo wskazuje na psa pracującego "na farbie", czyli idącego za śladami krwi rannej ofiary, jednak wcześniejsza nazwa angielska "blooded hound" oznaczała psa "czystej krwi". Fakt ten znajduje potwierdzenie w historii tej rasy. Współczesne Bloodhoundy są potomkami w głównej linii psów św. Huberta, które przez wiele stuleci były hodowane w klasztorze w Ardenach, całkowicie izolowane od możliwości krzyżowania się z innym psami. Psy św. Huberta bezpośrednio wywodziły się od dawnych gończych psów celtyckich, które opaci, jako zapaleni myśliwi objeli swoją opieką. Aktualnie FCI nie rozróżnia psów św. Huberta i Bloodhoundów, przyjęło dla nich jeden wzorzec, który opisuje psa głównie w typie angielskim.

Istnieją przekazy piśmienne podające, że w XI wieku na Wyspach Brytyjskich istniały psy myśliwskie (bloodhoundy), które mieszano z psami przywiezionymi z kontynentu i wykorzystywano je jako niezrównanych tropicieli m.in. do pogoni za zbiegłymi więźniami. Tego typu psy posiadały głównie wyższe stany w społeczeństwie feudalnym.

WYGLĄD

W roku 2001 wzorzec bloodhounda został zmodyfikowany, kładąc nacisk na użytkowe walory, współczesne psy są nieco lżejsze i sprawniejsze niż te hodowane u schyłku ubiegłego stulecia.

Za najbardziej typowe cechy rasy uważa się:

* charakterystyczną wąską głowę z wyraźnym guzem potylicznym i z pofałdowaną obfitą skórą (głowa samców jest mocniejsza, a skóra bardziej pomarszczona niż u suk)
* oryginalny, bardzo wydatny ruch, przypominający swingowanie. Obecny bloodhound nie jest już psem powolnym ani ociężałym, takie psy nie są pożądane w hodowli, która stawia na psa energicznego, szlachetnego, masywnego i kościstego ale nie limfatycznego. 

SZATA I UMASZCZENIE

Krótka sierść. Umaszczenie rdzawobrązowe lub czarno-rdzawo-brazowe. Akceptowane są małe plamy w kolorze białym na ogonie, łapach i klatce piersiowej. Psy o maści płowej muszą mieć wyraźnie pigmentowany nos.

UŻYTKOWOŚĆ

Pies o nadzwyczaj czułym węchu i pasji poszukiwawczej, sprawdza się przede wszystkim jako znakomity sojusznik policji i służb ratowniczych, podczas gdy nie używa się go już do polowań, choć z powodzeniem startuje w konkursach myśliwskich dla tropowców. Jest pierwszą rasą, która została wykorzystana w służbach porzadkowych - miało to miejsce w roku 1805 w Anglii. Dziś bloodhoundy i ich krzyżówki są chętnie używane przez służby śledcze w wielu krajach, przede wszystkim w Wielkiej Brytanii i USA. Sprawdza się także w programach terapii kontaktowej z udziałem zwierząt.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Pies św. Huberta ma nieśmiałą, przyjacielską, ale majestatyczną naturę. Bardzo przywiązuje się do swojego Pana, a wobec obcych jest raczej niechętny. Podczas tresury trzeba być dla niego zawsze miłym i nie uciekać się nigdy do kar, bo to go bardzo rani. Agresywne zachowanie są tej rasie obce.

ZDROWIE

Wymaga sporo ruchu, aby nie tyć.

KOLA XD

BLACKMOUTH CUR

BLACKMOUTH CUR opis rasy 

Jedna z ras psów myśliwskich, pochodząca ze Stanów Zjednoczonych.

CHARAKTER I TEMPERAMENT

Doskonały stróż, wierny opiekun i obrońca rodziny. Szybko się uczy, bardzo inteligentny.

RYS HISTORYCZNY

Rasa ta powstała na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, choć udokumentowane jest kilka odmian tej rasy m.in. Ladner Yellow Blackmouth Cur z Mississippi, Red Blackmouth Cur z Alabamy, Wetherford Ben Blackmouth Cur z Texasu i Blackmouth Cur z Florydy. Jako pierwszą zarejestrowano w 1964 roku rasę Ladner Yellow Blackmouth Cur z Mississippi. Psy te używane były do tropienia i polowań na szopy pracze, wiewiórki, żbiki i niedźwiedzie. Ze względu na ogromną siłę i wytrzymałość używane są również jako psy do pilnowania bydła lub jako psy ratunkowe. Obecnie psy rasy Blackmouth Cur hodowane są przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Argentynie, Chile, Rosji, rzadziej w Europie.

WYGLĄD I SYLWETKA

Psy o silnej, masywnej budowie. Dobrze umięśnione, mają olbrzymią wytrzymałość.

SIERŚĆ I UMASZCZENIE

Sierść krótka, gęsta. Umaszczenie beżowe, rude, w różnych odcieniach, na mordce ciemniejszy (nawet czarny), z białym krawatem.

POLA :)

BICHON FRISE

BICHON FRISE  OPIS RASY

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji Biszonów i ras pokrewnych. Według klasyfikacji FCI podlega próbom pracy i jest uznany jako rasa francusko-belgijska.

RYS HISTORYCZNY

Pod koniec średniowiecza był dobrze znany we Włoszech i Francji. Na Teneryfę został sprowadzony przez Hiszpanów. Współcześnie cieszy się popularnością m.in. w Stanach Zjednoczonych i w Wielkiej Brytanii jako psy rodzinne. Wyglądem jest zbliżony do swojego krewniaka biszona bolońskiego.

WYGLĄD

Żywy, figlarny piesek; żwawy chód, kufa średniej wielkości, długa, korkociągowato skręcona, bardzo miękka sierść przypominająca futro kozy mongolskiej. Głowa noszona dumnie i wysoko, oczy ciemne, wesołe i pełne wyrazu.
Głowa: czaszka dłuższa niż kufa, głowa proporcjonalna do tułowia.

Pola :)

BIAŁY OWCZAREK SZWAJCARSKI - OWCZAREK AMERYKAŃSKO-KANADYJSKI

BIAŁY OWCZAREK SZWAJCARSKI - OWCZAREK AMERYKAŃSKO-KANADYJSKI

Biały Owczarek Szwajcarski to jedna z ras psów, będąca odmianą owczarka niemieckiego. Hodowana specjalnie ze względu na białe umaszczenie, które nie jest akceptowalne we wzorcu owczarka alzackiego.

RYS HISTORYCZNY

Rasa została uznana przez FCI prowizorycznie, bez prawa do CACIBu. Powstała w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, a około roku 1970 pierwsze egzemplarze zostały importowane do Szwajcarii.

Pierwszym uznanym psem został amerykański pies LOBO, urodzony 5 marca 1966 roku. Psy urodzone z połączenia Lobo oraz innych psów z importu rozprzestrzeniły się po całej Europie, osiągając stosunkowo liczne pogłowie. Od lipca 1991 roku został uznany za nową rasę w księdze hodowlanej Szwajcarii.

BUDOWA

Biały owczarek szwajcarski jest to pies średniego wzrostu, silny i dobrze umięśniony o eleganckiej i harmonijnej budowie, sylwetka zamknięta w prostokącie.

SZATA I UMASZCZENIE

Umaszczenie jest białe, ale nie albinotyczne. Szata zarówno krótko, jak i długowłosa. Włos gęsty i dobrze przylegający, bogate włosy okrywowe z podszerstkiem. Krótki włos na kufie, części twarzowej głowy oraz przedniej stronie kończyn, dłuższy na szyi oraz tylnej stronie kończyn.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Biały owczarek jest odważny, ale nie agresywny, pełen temperamentu i zapału do pracy, szybko uczący się nawet skomplikowanych zadań. Jest spokojny i pewny siebie, a w stosunku do obcych zachowuje dystans. Wierny wobec jednego pana, czujny i bystry.

UŻYTKOWOŚĆ

Pies wszechstronnie użytkowy, sprawdzający się w roli towarzyszącego psa rodzinnego, szczególnie dla rodzin posiadających dzieci, gdyż rasa ta charakteryzuje się tolerancją wobec dzieci oraz innych zwierząt. W krajach pochodzenia rasy (gdzie znany jest jako owczarek amerykańsko - kanadyjski) używany jest jako pies policyjny, wojskowy, pies stróżujący, pies - przewodnik ociemniałych, pies lawinowy, pies tropiący czy pasterski.

WADY

Wady lekkie
- niewielkie zabrązowienia na końcówkach uszu, na ogonie czy też palcach
- rozjaśnienia pigmentu na wargach, nosie, na powiekach

Wady poważne
- niezaznaczone cechy płci
- zła, nieproporcjonalna budowa, wpisana w kwadrat
- brak więcej niż dwóch przedtrzonowców
- uszy opadające, złamane, oklapnięte
- ogon noszony ponad grzbietem, złamany, krzywo noszony
- sierść bez podszerstka
- znaczenia ciemne a nawet czarne na grzbiecie, uszach, palcach

Wady eliminujące
- lękliwe, agresywne zachowanie
- oko niebieskie lib kuliste
- przodozgryz, tyłozgryz
- całkowity brak pigmentu (różowy nos, wargi, poduszki na łapach, powieki)
- albinizm

WYSOKOŚĆ W KŁĘBIE I WAGA

Psy 60-66 cm
Waga 30-40 kg

Suki 55-61 cm
Waga 25-35 kg

Nela i Pola :]

Zdjęcia moje i Kolinn z wakacji

Blond -Kola  Brunetka -Pola (Ja)

kolapola

Pola ;P

Kola"Kolin"

W którym kolorze Kola lepiej wygląda w blond czy w ciemnych ja jej mówię ,że w ciemnych a wy jak uważacie

Muzyka

Pola i Nela XD

Zakończenie konkursu

Słuchajcie kochani mamy zwycięzcę naszego pierwszego konkursu .A jest nią Nela Dzidzul .
Jej nagrodą jest krótki staż na naszym blogu .Wiec nie zdziwcie się jak ktoś inny się podpisze na naszym blogu .
Jej pierwszy                 wpis będzie można zobaczyć jeszcze dziś 
P.S. Mam nadzieje że się spisze POLA I KOLA :)

BERNEŃSKI PIES PASTERSKI

BERNEŃSKI PIES PASTERSKI OPIS

Jedna z ras psów, należąca do sekcji szwajcarskich psów pasterskich.

RYS HISTORYCZNY

Wywodzi się od wiejskich psów trzymanych w dolinach alpejskich w Szwajcarii, gdzie był użytkowany jako pies stróżujący, pies zaganiający do bydła i pies zaprzęgowy do przewożenia baniek z mlekiem i serami. Hodowlę w czystości rasy rozpoczęto w 1892 roku. Podobno źródeł powstania tej rasy można poszukiwać już za czasów istnienia Imperium Rzymskiego.

SZATA I UMASZCZENIE

Sierść jest długa i jedwabista, lekko sfalowana; czarny płaszcz z rudymi plamami na policzkach, nad oczami, na kończynach i klatce piersiowej; wymagana biała strzałka na głowie i biała klatka piersiowa, pożądane białe łapy i koniec ogona (tzw. tricolor). Tak rozłożone umaszczenie jest typowe dla Ras Szwajcarskich Psów Pasterskich i nie spotykany u innych ras.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Psy tej rasy są czujne i przyjazne w stosunku do ludzi, opiekuńcze w stosunku do dzieci. Pojętne lubią spędzać aktywnie czas. Wadą jest występująca niekiedy skłonność do kłusowania, a psy o dużym temperamencie wymagają konsekwentnego postępowania już od szczenięcia. 

UŻYTKOWOŚĆ

Obecnie najczęściej hodowany jako pies rodzinny, nadaje się do szkolenia na psa towarzyszącego, stróżującego, tropiącego i ratowniczego - lawinowego oraz gruzowego. 

ZDROWIE I PIELĘGNACJA

Szata berneńczyka wymaga regularnego szczotkowania. Rasa ta jest wrażliwa na wysokie temperatury. Średnia długość życia wynosi ok. 12 lat. 

POLA :)

BERNARDYN KRÓTKOWŁOSY

BERNARDYN KRÓTKOWŁOSY OPIS
Bernardyn krótkowłosy to jedna z ras psów, należąca do sekcji psów molosowatych w typie górskim. Według klasyfikacji FCI podlega próbom pracy.
RYS HISTORYCZNY
W poszukiwaniach pierwszych molosów ślady wiodą do starożytnego Egiptu, Asyrii i Babilonii. Na wizerunkach z okresu V dynastii (ok. 2480 - 2350 r. p.n.e.) widzimy faraona Antifa II w towarzystwie mastino i czterech innych, mniejszych psów. Płaskorzeźbę przedstawiającą psa bardzo podobnego do bernardyna znaleziono w ruinach pałacu wybudowanego ok. 1150 r. p.n.e. w asyryjskim Taklat-Palassar. Na terakocie pałacu Assurbanipala w Niniwie, przechowywanej obecnie w Muzeum Brytyjskim w Londynie, widzimy olbrzymiego psa, bardzo podobnego, poza pewnymi szczegółami, do obecnego bernardyna. Jest on tak wielki, że głową sięga pachy swego przewodnika! Sławny Marco Polo, który wyruszywszy z Wenecji w 1271 r. dotarł do Chin, był pierwszym Europejczykiem wyróżnionym pokazaniem psa z Tybetu. Pisze o nim: "Wysoki jak osioł, głos i wygląd lwa." G.L. Buffon (1707-88) twierdził, ze widział egzemplarz określany jako Mastino rasa silna, który siedząc, osiągał wysokość 160 cm! 

Nie wiadomo dokładnie, kiedy pierwsi reprezentanci tej rasy dotarli do schroniska Św. Bernarda, gdzie zostali przygarnięci przez mnichów. Przypuszcza się jednak, że psy towarzyszyły mnichom już od XI wieku. Bernardyn służył początkowo na przełęczy jako pies do stróżowania i do obrony przed wilkami i rozbójnikami. Począwszy od XVII, gdy ujawniły się zdolności tropicielskie bernardynów, psy zaczęto przyuczać do ratowania wędrowców zabłąkanych w górach (dlatego często bywają przedstawiane z baryłką wódki przytroczoną do szyi). Bernardyn posiada niezwykle czuły węch i wspaniały zmysł orientacyjny. Jest bardzo wytrzymały na trudne warunki atmosferyczne. Dlatego przez wieki psy te używane były do ratowania podróżnych zaginionych w śniegu i mgle. Niezliczone kroniki i ustne opowieści żołnierzy Napoleona, który przekraczał przełęcz w 1800 roku opowiadają o wielu uratowanych spod śniegu ludziach. Bernardyn jest do dziś synonimem psa - ratownika. Słynny bernardyn imieniem Barry, żyjący w wieku XIX, zdołał ocalić w górach 40 ludzkich istnień. Dziś stoi wypchany w muzeum berneńskim. 

Bernardyn ma podobno zdolność przeczuwania nadejścia lawiny śnieżnej, ale jako ratownik został współcześnie zdystansowany przez niemieckie owczarki oraz labradory, osiągające lepsze wyniki. W schronisku zachowały się dwa datowane na rok 1695 obrazy, które wykonał włoski malarz i grafik Salvatore Rosa, przedstawiające przodków dzisiejszych bernardynów. Jeden z nich ukazuje dwa psy krótkowłose na tle schroniska sprzed pożaru. Przypominają one z wyglądu współczesne bernardyny, lecz są od nich mniejsze i lżejsze. Na starym obrazie, który znajduje się w pobliskiej gospodzie, przedstawiony jest przeor klasztoru, witający Napoleona na przejściu przez Alpy - przy jego boku stoją dwa psy podobne do bernardynów. Są one krótkowłose, mają mocne kończyny i charakterystyczne głowy. 

Hodowla bernardyna w schronisku przechodziła różne koleje. W pewnych okresach prowadzono ją bardzo starannie i fachowo, ale były także okresy wielkiego jej upadku. Pogrom hodowli nastąpił w 1812 r., kiedy przez Przełęcz Wielką Świętego Bernarda przewaliła się straszliwa burza. Zginęło wówczas bardzo dużo ludzi i niemal wszystkie psy. Musiano więc rozpoczynać hodowlę od początku. Do odtworzenia rasy użyto psów z dolin. Jednak niezwykle ostre warunki atmosferyczne w Alpach w latach 1816-1818 znów znacznie przetrzebiły sforę psów klasztornych. W 1830 r. nastąpiło ponowne zmniejszenie się liczby psów, spowodowane zarówno chorobami, jak i zdegenerowaniem rasy przez chów wsobny. Zakonnicy sprowadzili wówczas nowofundlandy i skrzyżowali je z bernardynami, głównie w celu poprawienia okrywy włosowej. W ten sposób powstał bernardyn długowłosy. Okazało się jednak, że w warunkach wysokogórskich sierść taka przynosi więcej szkody niż pożytku, gdyż śnieg zamarzający w futrze psów uniemożliwia im wędrówkę. Wtedy zakonnicy zaczęli używać do ratownictwa tylko psów krótkowłosych, sprzedawali zaś pojedyncze egzemplarze długowłose, które co pewien czas pojawiały się wśród szczeniąt. Typ mający długowłose okrycie był później hodowany w dolinach szwajcarskich i stamtąd pochodzi oryginalny bernardyn długowłosy. 
BUDOWA
Obie odmiany, zarówno krótkowłosa, jak i długowłosa, są psami o mocnej, potężnej budowie, harmonijnie zbudowane o silnym, prostym, muskularnym tułowiu, potężnej głowie i inteligentnym wyrazie. 
Wysokość Bernardynów jest w przedziale: 
psy: (70- 90cm)
suki: (65 - 80 cm) 

Jednak psy przekraczające górną granicę wzrostu nie są niżej oceniane, o ile sprawiają harmonijne wrażenie ogólne i poruszają się poprawnie. 
Waga: 55-100kg 

Ważne proporcje: 
Idealna proporcja wysokości w kłębie do długości tułowia jest jak 5:6 

Czaszka 
Czaszka jest mocna, szeroka. Oglądana z profilu i z przodu lekko wysklepiona: przechodzi łagodnym łukiem w silnie rozwinięte policzki i stromo opada w kierunku kufy. Guz potyliczny miernie zaznaczony. Przy natężonej uwadze nasada ucha powinna tworzyć z częścią mózgową głowy linię prostą. 
Stop jest wyraźnie zaznaczony. 

Kufa 
Krótka, równomiernie szeroka, grzbiet nosa prosty, z lekką bruzdą. Długość kufy powinna być mniejsza niż jej głębokość (mierzona u nasady). 

Nos 
Szeroki i graniasty, nozdrza rozwarte, trufla nosa czarna. 

Fafle 
Krawędź fafli czarna. Fafle górne silnie rozwinięte i zwisające, tworzą w kierunku nozdrzy szeroki łuk. 

Zgryz 
Mocny, regularny, kompletny zgryz nożycowy lub cęgowy. Dopuszczalny odwrócony zgryz nożycowy. Tolerowany jest brak P1 (czyli pierwszego zęba przedtrzonowego). 

Oczy 
Średniej wielkości, ciemnobrązowe do orzechowych. Niebieskie oko jest wadą dyskwalifikującą. 
SZATA I UMASZCZENIE
Włos okrywowy gęsty, gładki, przylegający i nie szorstki. Obfity podszerstek. Na udach lekkie „portki”. Ogon okryty gęstym włosem. 
Kolor podstawowy to biel z mniejszymi i większymi czerwono rudymi łatami (psy o umaszczeniu łaciatym) aż do czerwono rudego płaszcza na grzbiecie i słabiznach (psy o umaszczeniu płaszczowym). Jednakowo cenione jest umaszczenie odwrotne: czerwono rudy płaszcz poprzerywany bielą. Dopuszczalne czerwono rude pręgowanie. umaszczenie brązowożołte tolerowane. Pożądana ciemna oprawa głowy. Tolerowany czarny nalot na tułowiu. 
UŻYTKOWOŚĆ
Bernardyny hodowane były do poszukiwań oraz ratownictwa górskiego, głównie jako psy pracujące, jednak dzisiejsze bernardyny są zbyt potężne i niestety zostały wyparte przez psy takie jak np. owczarek niemiecki bądź golden retriever. Obecnie spełniają one rolę psów stróżujących oraz rodzinnych.

POLA :)