RHODESIAN RIDGEBACK

RHODESIAN RIDGEBACK

Jedna z ras psów należąca do grupy psów gończych, posokowców oraz ras pokrewnych. W obrębie tej grupy Rhodesian znajduje się w sekcji dla ras pokrewnych. Jego bliskim kuzynem, choć znajdującym się w innej grupie FCI, jest Thai Ridgeback. 

RYS HISTORYCZNY

Historia rasy rhodesian ridgeback sięga daleko w przeszłość. Najstarsze jej ślady prowadzą do pierwotnych psów afrykańskich plemion Khoi-Khoi (Hotentotów). Były to plemiona myśliwych i pasterzy, które ok. 500 r. n.e. rozpoczęły wędrówkę z północnych krańców afrykańskiego kontynentu (dzisiejszy Egipt, Etiopia i Sudan) na południe, w stronę Przylądka Dobrej Nadziei. Tam, w XV wieku, po raz pierwszy zetknęły się z Europejczykami – portugalskimi żeglarzami i poszukiwaczami przygód, których statki zawijały w te strony. Z tego okresu pochodzą pierwsze niejasne wzmianki o „afrykańskim psie z pręgą na grzbiecie”. Biali misjonarze i osadnicy, którzy dotarli do Przylądka dwieście lat później, już nieco dokładniej opisują psy gończe Hotentotów, które miały odznaczać się „wielką odwagą i wyjątkową brzydotą”.

Rycina z dzieła brytyjskiego misjonarza Davida Livingstone’a „Missionary Travels in South Africa” (1857 r.) przestawia polujących buszmenów i psa z nastroszonym pasmem sierści na grzbiecie, przypominającym pręgę. Z kolei Max Silber w swojej książce „Psy Afryki”, wydanej w 1893 r., donosi: „Pies Hotentotów należy do najbrzydszych kreatur spośród całej psiej familii; ma szorstki, nastroszony włos, wąski pysk i stojące uszy. Bury kolor i niepozorny wygląd nie umniejszają jednak jego cennych umiejętności.”

UŻYTKOWOŚĆ

Rhodesiany nazywane były psami gończymi na lwy, która to nazwa zachowała się do dzisiaj. Nigdy nie zabijały, tylko całym stadem otaczały ofiarę i nie dawały się jej przedrzeć przez zabójcze koło i czekały na myśliwych.

W Polsce rhodesiany można spotkać na zawodach agility. W Stanach Zjednoczonych biorą udział również w coursingu.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Rhodesiany są inteligentnymi psami, szybko dostosowującymi się do nowych warunków otoczenia. Dość aktywne potrzebują sporej, codziennej dawki ruchu. Odważne, wręcz "zawadiackie", trudne do podporządkowania, mają skłonność do podejmowania prób dominacji wobec członków rodziny, stąd należy je wychowywać konsekwentnie i stanowczo. Dużo osób uważa, że psy te nie znają swojej siły, przez co nie należy zostawiać ich samych z dziećmi. Lubią inne zwierzęta. Są raczej nieufne w stosunku do obcych. Są to psy niezależne. Podczas szkolenia ważna jest stanowczość i konsekwencja, nie można jednak krzyczeć.

SZATA I UMASZCZENIE

Od jasnopszenicznego do czerwonopszenicznego. Dozwolone są drobne białe znaczenia na piersi i palcach, ale występowanie białych znaczeń powyżej palców czy w innym miejscu niż na piersiach, jest niedozwolone. Dozwolona jest ciemna kufa i uszy, ale nadmiar czarnego włosa w innych miejscach jest niepożądany.

ZDROWIE I PIELĘGNACJA

Łatwa pielęgnacja włosa. Dobrze nadają się do uczestnictwa w kursach szkoleniowych, wymagają odpowiedzialnego prowadzenia, bez zbędnej surowości. Bardzo ważne jest odpowiednie karmienie.

CIEKAWOSTKI

Wzdłuż grzbietu rośnie pasmo sierści w przeciwstawnym kierunku do reszty włosów (ridge). Tworzy w ten sposób charakterystyczną dla Rhodesianów pręgę na grzbiecie. "Podtrzymywana" jest na dwóch wichrach ułożonych z sierści nazywanych również "koronami". Zdarzają się psy z trzema, jedną koroną, zdarzają się psy bez pręgi. Ten czynnik powoduje, że psy te stają się niewystawowe. Ridgeback ma charakterystyczną formę ataku. Działa na przeciwnika całym ciałem. Powala go na ziemię i nie pozwala wstać (jednak taka odwaga występuje nie w każdym psie tej rasy).

POLA

ROTTWEILER

ROTTWEILER

UŻYTKOWOŚĆ

Pies pasterski i bojowy.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Rottweiler jest psem zwykle przyjaznym w stosunku do domowników. Mimo jego masywnej budowy jest bardzo spokojny i wrażliwy, lecz zawsze czujny. Dość łatwy w układaniu i szkoleniu. W czasie nauki jest pojętny i wytrwały. Łatwość i podatność na szkolenie wymaga jednak odpowiedzialnego traktowania, gdyż w przeciwnym razie można go zepsuć. Samce mają tendencje do dominacji. W nieodpowiednich rękach, może stać się niebezpieczny. Wymaga konsekwentnego wychowywania już od szczeniaka.

UWAGA: Na podstawie Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne oraz warunków wydawania zezwoleń na utrzymywanie psa takiej rasy (Dz. U. Nr 159, poz. 1051) utrzymywanie psa tej rasy wymaga zezwolenia właściwego organu gminy. 

SZATA I UMASZCZENIE

Umaszczenie: czarne z czerwonobrązowymi znaczeniami

POLA

pumi

PUMI

Pumi to jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Pumi były używane nie tylko do pasienia owiec, ale również krów i świń. Poza tym, tępiły małe gryzonie. Teraz są trzymane głównie jako psy do towarzystwa, lecz nadają się także do różnych form konkursów tj. agility czy obedience.

RYS HISTORYCZNY

Rasa powstała w XVII lub XVIII wieku, kiedy to do Węgier przywożono owczarskie "teriery" z Niemiec i Francji. Psy te krzyżowały się z puli, czego skutkiem były owczarki w typie teriera. Z początku trzymano je tylko do pracy, a w hodowli wykorzystywano inne węgierskie rasy jak mudi lub puli. W 1996 roku pumi otrzymały własny standard FCI.

CHARAKTER I TEMPERAMENT

Psy tej rasy potrzebują wczesnej socjalizacji, gdyż bez niej mogą stać się agresywne wobec obcych. Są inteligentne, choć często szczekają bez powodu. Są psami aktywnymi, łatwymi w prowadzeniu.

SIERŚĆ I UMASZCZENIE

Na ringu akceptowany jest każdy odcień szarości. Szczeniaki rodzą się czarne, a ich sierść jaśnieje dopiero w 6-8 tygodniu życia. Dopuszczalne są też kolory takie jak czarny, biały i maszkos fakó, czyli żółto-brązowy z ciemną maską (znany też jako śniady z maską). Szata jest kręcona, gruba, średniej długości, z miękkim podszerstkiem.

POLKA <3

PUDEL P

PUDELPOINTER

Jedna z ras, należąca do grupy psów myśliwskich.

RYS HISTORYCZNY

Pudelpointer wyhodowany w wyniku krzyżowania pudla i ciężkiego typu pointera. Pierwszy pies tej rasy powstał w wyniku przypadkowego krzyżowania pudla i pointera. "Juno" wykazała się wyjątkowymi cechami psa myśliwskiego, dziedzicząc po pointerze wybitny węch, dużą szybkość i wytrwałość, pewną i twardą stójkę, a po pudlu zamiłowanie do wody i aportowania. Po pokonaniu wielu trudności sprawa się udała: pod koniec zeszłego stulecia powstała nowa rasa szorstkowłosa, która oprócz szlachetnego wyglądu ma oczekiwane zalety myśliwskie obu ras.
Przyczyny, dla których te rzeczywiście wybitne wyżły o wszechstronnej użyteczności jeszcze się nie rozpowszechniły, należy dopatrywać się w tym, że przychówek częściowo był niewyrównany. Rodzą się bowiem od czasu do czasu szczenięta krótkowłose, jak pointer, inne zaś długowłose jak pudel, a inne różnią się maścią od typu rasy.Pudelpointery należą do tzw. legawców. Psy tego typu istniały już w Średniowieczu i miały za zadanie podejść do zwierzyny i nie spłoszyć jej. Kiedy wytropiły ofiarę przylegały do ziemi (stąd nazwa) i czekały na nadejście myśliwego. Stosowanie takich psów na polowaniu wynikało z konieczności używania broni, wymagającej bliskiego podejścia do zwierzyny łownej (np. sieci). Dopiero później, gdy zaczęto w polowaniach wykorzystywać broń palną powstała potrzeba, aby pies także aportował zwierzynę. Współczesne legawce zaznaczają zwietrzenie zwierzyny raczej poprzez stójkę niż poprzez przyleganie do ziemi. Do legawców zalicza się: Wyżły, Pointery i Setery, oraz niektóre Spaniele.

UŻYTKOWOŚĆ

Rasa wykorzystywana jako psy myśliwskie, szczególnie do polowań na ptactwo wodne. Należy do tzw. legawców, jest to grupa psów myśliwskich wystawiających zwierzynę na polowaniu przy wykorzystaniu "górnego wiatru". Pudelpointer odznacza się pojętnością, dużą chęcią do pracy w wodzie i do aportowania, jest również niezawodnym tropicielem. 

UMASZCZENIE

Umaszczenie przeważnie brązowe. Niedopuszczalne jest umaszczenie białe, czarne oraz jasne i pręgowane - jeśli nie ogranicza się do małych oznaczeń. Sierść krótka lub średniej długości, szorstka i gęsta.

POLKA <3

PUDEL

PUDEL

Jedna z ras należących do grupy IX. Pudle wszystkich wielkości i maści stanowią Sekcję 2 wpisaną w rejestr FCI pod Nr.172. Według klasyfikacji pudel to pies użytkowy i do towarzystwa. Pochodzenie: FRANCJA

RYS HISTORYCZNY

Jedna z najstarszych ras. Jak żartobliwue twierdzi p. Zygmunt Jakubowski - wybitny znawca przedmiotu - "były od poczatku świata". Znany francuski rysownik, Jan Effel w swojej historii człowieka namalował pudla już w raju. W Katedrze SAINT SAUVEUR pochodzącej z XI/ XII wieku średniowieczny artysta umieścił pudla w herbie świątyni. Był psem władców i biedaków. Biegał po królewskich komnatach LUDWIKA XV i LUDWIKA XVI. Duch białego pudla o imieniu BIELIK, ulubieńca Zygmunta Starego, zapewne do dziś krąży po wawelskich krużgankach. Był szczególnie modny w wieku XIX. Cieszył się wielką popularnością w okresie międzywojennym. Swój renesans przeżywał w latach 60 i 70 ubiegłego wieku. Obecnie ustępują stopniowo młodym rasom. Na szczęście ma nadal wierne, choć nieliczne grono wielbicieli i pasjonatów dbających o rozwoj tej ciekawej rasy.

Słowo pudel w języku starogermańskim oznaczało kałużę, we Francji psy tego typu nazywano barbetami ze względu na ich kosmate brody. Z historii tej rasy wyłania się opinia dotycząca pochodzenia z Islandii,skąd sprowadzano na stary kontynent średniej wielkości psy zaganiające, krzyżowane następnie z psami myśliwskimi. W ten sposób otrzymywano osobniki o kosmatym włosie (czyli włosie pierwotnym dla pudla), który w związku z pełnionymi funkcjami przez te psy (dowodnymi) odpowiednio strzyżono. Nie przypadkowo, w związku z tym faktem, klasyczne strzyżenie pudla najbardziej przypomina dawne przeznaczenie tych zwierząt.

WYGLĄD OGÓLNY

Głowa wytworna, o finezyjnym rysunku; kufa prosta, jej długośc wynosi 9/ 10 długości czaszki; ciemne, małe migdałowego kształtu oczy; uszy długie, bogato owłosione; korpus wpisany jest w kwadrat lub niewielki prostokąt; grzbiet krótki, prosty; klatka piersiowa sięga dołem do łokci; lędzwie mocne i muskularne; zad lekko zaokrąglony; ogon dość wysoko osadzony pozostawiony w całości; ( UWAGA: w wielu krajach europejskich jest zakaz udziału pudli w wystawach z kopiowanym ogonem!); kątowanie kończyn zapewniające charakterystyczny dla tej rasy elegancki, lekki taneczny krok.

UŻYTKOWOŚĆ

Pies wykorzystywany dawniej do polowań, głównie na ptactwo wodne, dziś pełni przeważnie funkcje reprezentacyjne. Istnieją pudle, które dobrze nadają się do pracy z chorymi i niepełnosprawnymi ludźmi. To fakt, który pozwala je uznać za rasę nie tylko reprezentacyjną, ale i pomocną w różnego rodzaju terapiach. Ze względu na inteligencję i posłuszeństwo sprawdza siędoskonale na torze agility i podczas gry w flyball. Doskonały towarzysz życia współczesnego człowieka. Pies i dla ludzi w podeszłym wieku, i dla młodzieży.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Pies niezwykle towarzyski, Latwo przystosowuje się do różnych warunków i trybu życia. Bezgranicznie przywiązany do właściciela, stąd często poddaje się nastrojom swojego pana. Uczuciowy, nieustannie domaga sie pieszczot i czułych słówek. Żle znosi nieobecność domowników. Niezmiernie inteligentny, o niezwykłych zdolnościach uczenia się. Długie lata jest pełen werwy i zawsze skory do zabawy. 

SZATA I UMASZCZENIE

Szata gęsta , wełnista, kędzierzawa tworząca po rozczesaniu runo jednolite na całym ciele. Istnieje jeszcze szata sznurowa, współcześnie zapomniana, znana jedynie z opisów i starych rycin; wymaga odpowiedniego skręcania, które powoduje pilśnienie i układanie się szaty w długie dredy.

Umaszczenie: do trzech pierwotnych kolorów naturalnych - białego, czarnego i brązowego, dodano srebrny, a póżniej morelowy (apricot). UWAGA: kolory muszą być jednolite, bez białych łat czy plam!

ZDROWIE I PIELĘGNACJA

Sierść pudla kędzierzawa i gęsta wymaga opieki. Konieczne jest szczotkowanie przynajmniej raz w tygodniu. Kąpie się go zwykle raz na miesiąc. Pies szczególnie elegancki wymaga wizyty u fryzjera co 6 tygodni. Jeśli wybierze się odpowiedni rodzaj strzyżenia, utrzymanie szaty pudla jest mało kłopotliwe. Co ważne- nie linieje! Innym zabiegom podlega , gdy zamierzamy swojego pupila pokazywać na wystawach, bowiem obowiązują tu regulaminowe fryzury szczegółowo opisane w poradnikach kynologicznych.

Zdrowie: rasa długowieczna, dobrze się starzeje, często przekracza 15 r. życia. Rzadko odwiedza lekarza weterynarii. Należy szczególnie, jak u wszystkich ras, dbać o higienę jamy ustnej, by zapobiec osadzaniu się kamienia nazębnego i nieprzyjemnej woni z pyska.

WIELKOŚĆ

Pudel duży: 46- 60 cm
Pudel średni: 35- 45 cm
Pudel miniaturowy: 28- 35 cm;
Pudel toy: poniżej 28 cm (idealna wielkość to 25 cm)

POLKA <3

Grenlandzki

PIES GRENLANDZKI

Jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwonych, zaklasyfikowana do sekcji północnych psów pociągowych.

RYS HISTORYCZNY

Pies grenlandzki od wieków był hodowany na Grenlandii przez Eskimosów w celach pociągowych, ale także brały udział w polowaniach na niedźwiedzie i foki. Psy grenlandzkie wykorzystał norweski podróżnik, Roald Amundsen, podczas swej wyprawy na biegun południowy. Psy doskonale znosiły podróż i przyczyniły sie do sukcesu Norwega, który dzięki nim, jako pierwszy dotarł do południowego bieguna.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Pies grenlandzki należy do jednych z najbardziej wytrzymałych psów zaprzęgowych, o silnym instynkcie łowieckim, nie sprawdza się jako pies stróżujący. Jego wytrwałość, odporność na warunki klimatyczne, siła w połączeniu z bardzo niewielkimi wymaganiami czynią go niezrównanym pomocnikiem człowieka w tym surowym klimacie.

W stosunku do ludzi jest wesoły i przyjacielski. Ma bardzo żywiołowe usposobienie, jest wiernym i uczuciowym psem, który potrzebuje wyraźnie określonej hierarchii w grupie.

SZATA I UMASZCZENIE

Szata jest gęsta, z obfitym podszerstkiem.

Umaszczenie może być różnobarwne, nie dopuszczalne jest albinotyczne. 

POLAKA<3

Polski Owczarek nizinny

POLSKI OWCZAREK NIZINNY

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich).

RYS HISTORYCZNY

Pies ten od wielu pokoleń egzystował na ziemiach polskich, nie podlegając specjalnej selekcji ze względu na wygląd, liczyła się tylko jego użyteczność.

UŻYTKOWOŚĆ

To pies o silnym instynkcie zaganiającym i stróżującym, stąd wykorzystywany przez setki lat do pilnowania dużych stad owiec. Obecnie najczęściej pełni rolę psa towarzyszącego.

ZACHOWANIE I CHARAKTER

Odważny, energiczny pies z niewielką skłonnością do włóczęgostwa i kłusownictwa.

SZATA I UMASZCZENIE

Szata długa z dużą ilością podszerstka. Wszelkie umaszczenia są dopuszczalne.

ZDROWIE I PIELĘGNACJA

Ze względu na duży temperament tego psa (a także skłonność do utraty linii) istnieje koniczność zapewnienia mu dużej dawki ruchu na wolnym powietrzu. Włos wymaga systematycznej pielęgnacji.

POLKA <3