OWCZAREK FRANCUSKI BEAUCERON
Rasa ta należy do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich) – FCI Grupa I. Należy do ras poddawanych próbom pracy.
 |  |  |
RYS HISTORYCZNY
Owczarek francuski krótkowłosy Beauceron, mniej popularny kuzyn długowłosego Briarda jest starą francuską rasą, pochodzącą od psów strzegących bydła i owiec. Od końca 19 wieku zaczęto nazywać psem z Beauce, Beauceronem lub Bas-Rouge dawno znaną rasę owczarka francuskiego o krótkiej sierści i zazwyczaj przycinanych uszach. Dzięki podpalaniu, szczególnie na łapach, pies był nazywany Bas-Rouge, czyli w „Czerwonych Pończochach”.
WRAŻENIE OGÓLNE
Duży, silny, solidnie zbudowany, dobrze umięśniony ale nie ociężały, znakomicie nadaje się zarówno do bycia członkiem rodziny, jak i do stróżowania. Jest to pies proporcjonalny we wszystkich wymiarach, o pięknej, harmonijnej głowie, i długim, zakrzywionym na końcu ogonie. Do niedawna prawie wszystkie Beaucerony miały cięte uszy, dziś coraz częściej spotyka się egzemplarze z uszami opadającymi naturalnie.
 |  |  |
UŻYTKOWOŚĆ
Pasienie owiec i krów, ochrona, przewodnik niewidomych, obrońca. Beauceron nadaje się do sportu – posłuszeństwo, agility, IPO.
 |  |
ZACHOWANIE I CHARAKTER
Beauceron to pies inteligentny, chętny do pracy, uczący się szybko i bardzo posłuszny. Ze względu na jego rozmiar (dorosłe psy sięgają 70 cm w kłębie, suki - 68 cm) zalecam obowiązkowe szkolenie, prowadzone przez właściciela. Szansę na sukces zwiększy posiłkowanie się radami szkoleniowca (np. w trakcie kursu, na który uczęszcza właściciel wraz z psem), ale psa należy szkolić samemu – tylko w ten sposób buduje się więź pomiędzy właścicielem a psem. Tzw. szkolenia stacjonarne, polegające na pozostawieniu psa na jakiś czas u „trenera” i odebraniu psa z zaświadczeniem o zdanym egzaminie PT nie pomogą właścicielowi zrozumieć swojego psa, ani psu zrozumieć, czego od niego chce właściciel.
Beauceron powinien być odważny i pewny siebie. Niestety, nie wszystkie Beaucerony są takie, dlatego decydując się na zakup psa tej rasy należy kupować psa rodowodowego, i wcześniej sprawdzić, jakie charaktery mają jego rodzice. Należy się wystrzegać potomstwa psów agresywnych lub nadmiernie lękliwych. Wśród Beauceronów można spotkać zarówno psy spokojne, wręcz flegmatyczne, jak i osobniki o nieustającej chęci do biegania, skakania, aportowania (tudzież wszelkie formy pośrednie).
Warunkiem dopuszczającym Beaucerony do hodowli jest zaliczenie testów psychicznych - ma to eliminować z hodowli osobniki agresywne lub nadmiernie lękliwe (mogące stanowić zagrożenie dla właściciela lub jego otoczenia).
Beauceron to nie jest pies dla każdego, wymaga właściciela o silnym charakterze, stanowczego i konsekwentnego w działaniu. Potrafi być delikatny w stosunku do dzieci, ale musi zostać tego nauczony. Zawsze trzeba pamiętać o tym, że ogon dorosłego Beaucerona jest na poziomie głowy 2-3 letniego dziecka i z reguły ten ogon jest w ruchu…
Na spacerze Beauceron będzie oczekiwał zachęty do wspólnej zabawy. Trochę pobiega, pobuszuje po zaroślach, pokręci się po trawniku, ale najchętniej będzie bawił się z człowiekiem.
Trzeba trochę uważać podczas tej zabawy – Beauceron jest NAPRAWDĘ bardzo dużym i silnym psem, bez trudu, niechcący może przewrócić właściciela na przykład skacząc do trzymanej w ręku piłki czy patyka.
Wychodząc na spacer z Beauceronem trzeba pamiętać, że ludzie na ogół boją się dużych, czarnych zwierząt. Nie można puszczać go luzem w miejscach, w których bywa dużo ludzi, szczególnie osób z małymi dziećmi (nie ze względu na potencjalne zagrożenie dla tychże ludzi, ale po to, by nie słyszeć co chwila uwag typu „proszę stąd zabrać tego groźnego psa”). Trzeba również pamiętać o tym, że Beauceron, jak zresztą każdy pies, zwykle ciągnie na smyczy i oduczenie go od tego nie jest sprawą prostą. Zresztą nawet najlepiej wyszkolony pies może zobaczyć coś, co zaintryguje go do tego stopnia, że jednak zapomni się i pociągnie na smyczy. Dlatego trzeba uważać, po jakim podłożu się idzie i zachować odpowiednią czujność. Stąpając po śniegu lub po lodzie bez zachowania wzmożonej czujności narażamy się na nieoczekiwane, gwałtowne przyjęcie pozycji horyzontalnej połączonej z przejażdżką…
W domu na codzień Beauceron jest psem spokojnym. Dużo śpi, szczeka bardzo rzadko, nigdy bez wyraźnej przyczyny. Większość Beauceronów doskonale znosi podróże, choć zdarzają się również osobniki wymiotujące w samochodzie. Najczęściej są to młode szczenięta, ale niestety, ta przypadłość może psu pozostać na zawsze. Ze względu na rozmiary psa - Beauceron powinien mieszkać w domu z ogródkiem. Do bloku nadaje się tylko pod warunkiem częstego wyprowadzania na zewnątrz. Beauceron może mieszkać zarówno w domu, jak i w obrębie posesji (w odpowiednio ocieplonej budzie). Przed zimnem chroni go gęsty podszerstek.
Decydując się na przyjęcie Beaucerona na mieszkańca domu lub mieszkania, trzeba pamiętać o aranżacji pomieszczenia – usunąć z odpowiedniej wysokości wszystkie delikatne przedmioty, które mogłyby zostać zniszczone przez psa w trakcie…machania ogonem.
Beauceron powinien być odważny i pewny siebie. Niestety, nie wszystkie Beaucerony są takie, dlatego decydując się na zakup psa tej rasy należy kupować psa rodowodowego, i wcześniej sprawdzić, jakie charaktery mają jego rodzice. Należy się wystrzegać potomstwa psów agresywnych lub nadmiernie lękliwych. Wśród Beauceronów można spotkać zarówno psy spokojne, wręcz flegmatyczne, jak i osobniki o nieustającej chęci do biegania, skakania, aportowania (tudzież wszelkie formy pośrednie).
Warunkiem dopuszczającym Beaucerony do hodowli jest zaliczenie testów psychicznych - ma to eliminować z hodowli osobniki agresywne lub nadmiernie lękliwe (mogące stanowić zagrożenie dla właściciela lub jego otoczenia).
Beauceron to nie jest pies dla każdego, wymaga właściciela o silnym charakterze, stanowczego i konsekwentnego w działaniu. Potrafi być delikatny w stosunku do dzieci, ale musi zostać tego nauczony. Zawsze trzeba pamiętać o tym, że ogon dorosłego Beaucerona jest na poziomie głowy 2-3 letniego dziecka i z reguły ten ogon jest w ruchu…
Na spacerze Beauceron będzie oczekiwał zachęty do wspólnej zabawy. Trochę pobiega, pobuszuje po zaroślach, pokręci się po trawniku, ale najchętniej będzie bawił się z człowiekiem.
Trzeba trochę uważać podczas tej zabawy – Beauceron jest NAPRAWDĘ bardzo dużym i silnym psem, bez trudu, niechcący może przewrócić właściciela na przykład skacząc do trzymanej w ręku piłki czy patyka.
Wychodząc na spacer z Beauceronem trzeba pamiętać, że ludzie na ogół boją się dużych, czarnych zwierząt. Nie można puszczać go luzem w miejscach, w których bywa dużo ludzi, szczególnie osób z małymi dziećmi (nie ze względu na potencjalne zagrożenie dla tychże ludzi, ale po to, by nie słyszeć co chwila uwag typu „proszę stąd zabrać tego groźnego psa”). Trzeba również pamiętać o tym, że Beauceron, jak zresztą każdy pies, zwykle ciągnie na smyczy i oduczenie go od tego nie jest sprawą prostą. Zresztą nawet najlepiej wyszkolony pies może zobaczyć coś, co zaintryguje go do tego stopnia, że jednak zapomni się i pociągnie na smyczy. Dlatego trzeba uważać, po jakim podłożu się idzie i zachować odpowiednią czujność. Stąpając po śniegu lub po lodzie bez zachowania wzmożonej czujności narażamy się na nieoczekiwane, gwałtowne przyjęcie pozycji horyzontalnej połączonej z przejażdżką…
W domu na codzień Beauceron jest psem spokojnym. Dużo śpi, szczeka bardzo rzadko, nigdy bez wyraźnej przyczyny. Większość Beauceronów doskonale znosi podróże, choć zdarzają się również osobniki wymiotujące w samochodzie. Najczęściej są to młode szczenięta, ale niestety, ta przypadłość może psu pozostać na zawsze. Ze względu na rozmiary psa - Beauceron powinien mieszkać w domu z ogródkiem. Do bloku nadaje się tylko pod warunkiem częstego wyprowadzania na zewnątrz. Beauceron może mieszkać zarówno w domu, jak i w obrębie posesji (w odpowiednio ocieplonej budzie). Przed zimnem chroni go gęsty podszerstek.
Decydując się na przyjęcie Beaucerona na mieszkańca domu lub mieszkania, trzeba pamiętać o aranżacji pomieszczenia – usunąć z odpowiedniej wysokości wszystkie delikatne przedmioty, które mogłyby zostać zniszczone przez psa w trakcie…machania ogonem.
 |  |  |
SZATA I UMASZCZENIE
Najczęściej spotyka się osobniki o sierści czarnej z podpalaniem w "wiewiórczym" kolorze, choć zdarzają się również całe czarne lub z białymi i szarymi plamami (umaszczenie arlekin). Arlekiny powinny również posiadać "wiewiórcze" podpalania.
a) CZARNY-PODPALANY
Kolor czarny nie może być spłowiały, podpalania powinny być wiewiórcze. Występowanie czerwonych znaczeń: plamy nad oczami, na bokach pyska malejące stopniowo na policzkach, nigdy nie osiągające spodniej strony ucha. Na klatce piersiowej (przedpiersiu) preferowane dwie duże plamy na gardle, pod ogonem, na kończynach, wyraźne na dole, zanikające stopniowo ku górze. Nie powinny obejmować więcej niż 1/3 kończyn, dochodzą nieco wyżej po ich wewnętrznej stronie.
b) ARLEKIN
Kolor szary i czarny z podpalaniem, szata po części szara i czarna, plamy ładnie rozłożone, niekiedy z przewagą czarnego nad szarym. Rozkład podpalania taki sam jak dla odmiany czarnej.
a) CZARNY-PODPALANY
Kolor czarny nie może być spłowiały, podpalania powinny być wiewiórcze. Występowanie czerwonych znaczeń: plamy nad oczami, na bokach pyska malejące stopniowo na policzkach, nigdy nie osiągające spodniej strony ucha. Na klatce piersiowej (przedpiersiu) preferowane dwie duże plamy na gardle, pod ogonem, na kończynach, wyraźne na dole, zanikające stopniowo ku górze. Nie powinny obejmować więcej niż 1/3 kończyn, dochodzą nieco wyżej po ich wewnętrznej stronie.
b) ARLEKIN
Kolor szary i czarny z podpalaniem, szata po części szara i czarna, plamy ładnie rozłożone, niekiedy z przewagą czarnego nad szarym. Rozkład podpalania taki sam jak dla odmiany czarnej.
 |  |  |
ZDROWIE I PIELĘGNACJA
Utrzymanie Beaucerona w dobrej kondycji nie jest trudnym zadaniem - krótka sierść nie brudzi się podczas jesiennych spacerów, nie kołtuni podczas zabawy i nie wymaga czasochłonnej pielęgnacji. Zalecam kąpanie Beaucerona raz na kilka miesięcy (na czarnej sierści z reguły brudu nie widać, co nie znaczy, że go tam nie ma), częstsze kąpiele nie wpłyną negatywnie na jego zdrowie. Beaucerony linieją 2 razy do roku, zwykle linienie trwa około 2 tygodni, okres ten można skrócić kąpiąc w tym czasie psa (1 raz) i wyczesując wychodzącą sierść specjalną szczotką.
Beauceron nie wymaga specjalnej diety – można mu gotować lub żywić go suchą karmą, lub raz tak, raz tak. Trzeba jednak pamiętać, że sucha karma jest z reguły witaminizowana, więc nie należy podawać psu w nadmiarze dodatkowych witamin. Decydując się na karmienie psa gotowanym pożywieniem – warto zadbać o to, by jednak miał wszystkie potrzebne witaminy, zwłaszcza w trakcie rozwoju. W obu przypadkach należy pamiętać, żeby pożywienie nie było zbyt jednostajne. Beaucerony to duże psy, w tej rasie zdarzają się „skręty” żołądka lub jelit – bez natychmiastowego podjęcia odpowiedniego leczenia pies zwykle umiera w ciągu kilku – kilkunastu godzin. Aby zmniejszyć ryzyko takiej tragedii, trzeba dbać o to by pies dostawał świeże i odpowiednie pożywienie i około pół godziny przed oraz po jedzeniu nie poruszał się gwałtownie (szybki bieg, skoki) – wystarczy zatem odpowiednio zaplanować spacery.
Beauceron nie wymaga specjalnej diety – można mu gotować lub żywić go suchą karmą, lub raz tak, raz tak. Trzeba jednak pamiętać, że sucha karma jest z reguły witaminizowana, więc nie należy podawać psu w nadmiarze dodatkowych witamin. Decydując się na karmienie psa gotowanym pożywieniem – warto zadbać o to, by jednak miał wszystkie potrzebne witaminy, zwłaszcza w trakcie rozwoju. W obu przypadkach należy pamiętać, żeby pożywienie nie było zbyt jednostajne. Beaucerony to duże psy, w tej rasie zdarzają się „skręty” żołądka lub jelit – bez natychmiastowego podjęcia odpowiedniego leczenia pies zwykle umiera w ciągu kilku – kilkunastu godzin. Aby zmniejszyć ryzyko takiej tragedii, trzeba dbać o to by pies dostawał świeże i odpowiednie pożywienie i około pół godziny przed oraz po jedzeniu nie poruszał się gwałtownie (szybki bieg, skoki) – wystarczy zatem odpowiednio zaplanować spacery.
 |  |  |
BUDOWA
GŁOWA: Jest dobrze rzeźbiona z harmonijnymi liniami. Widziane z boku linie czaszki i kufy są „rozsądnie” równoległe.
CZĘŚĆ MÓZGOWA:
CZASZKA: Płaska lub lekko zaokrąglona. Bruzda medialna lekko podkreślona, guz potyliczny widoczny na szczycie czaszki.
STOP: Mało podkreślony, w tej samej odległości od szczytu czaszki i od końca nosa.
CZĘŚĆ TWARZOWA:
NOS: proporcjonalny do kufy, dobrze wykształcony, zawsze czarny, nigdy nie rozszczepiony.
KUFA: nie może być wąska ani szpiczasta.
WARGI: zwarte, zawsze dobrze pigmentowane. Górna warga powinna zakrywać dolną bez „luzów”. Wargi powinny tworzyć lekko zaznaczoną kieszonkę, która nie może obwisać.
UZĘBIENIE: Uzębienie silne, nożycowe.
OCZY: Oczy umieszczone poziomo, lekko owalne. Tęczówka powinna być kasztanowa, w żadnym przypadku nie jaśniejsza niż ciemnoorzechowa, nawet jeżeli podpalania są jasne. Dla odmiany arlekin dopuszcza się oczy różnobarwne.
USZY: Wysoko osadzone, Jeżeli są przycięte stoją prosto nachylone lekko do przodu, ale nie zbieżnie ani rozbieżnie. Dobrze noszonym uchem jest takie, którego środek przechodzi przez linię będącą przedłużeniem boków szyi. Uszy nieprzycinane są w połowie podniesione, nie opadnięte. Powinny być spłaszczone i dość krótkie. Długość nieprzycinanego ucha powinna być równa połowie długości głowy.
SZYJA: Dobrze umięśniona, dobrej długości, harmonijnie osadzona na łopatkach.
KORPUS:
GRZBIET: prosty, lędźwie krótkie, szerokie i dobrze umięśnione. Zad lekko nachylony.
KŁĄB: dobrze zaznaczony. Przekrój klatki piersiowej powinien być większy od wysokości w kłębie o co najmniej 1/5. Klatka piersiowa sięga aż do łokcia. Jest szeroka, wysoka i długa.
OGON: Cały, noszony nisko, sięga co najmniej do stawu skokowego, bez odchyłów na boki. Lekko zakrzywiony na kształt litery „J” w ruchu ogon może być podniesiony, nie wyżej jednak niż linia grzbietu.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Równoległe do siebie widziane zarówno z przodu, jak i z boku.
ŁOPATKI: skośne i średnio długie.
PRZEDRAMIĘ: umięśnione.
STOPY: silne, okrągłe, zwarte, pazury zawsze czarne. Poduszeczki twarde, ale sprężyste.
KOŃCZYNY TYLNE: Równoległe do siebie widziane zarówno zarówno przodu, jak i od tyłu.
UDO: duże i umięśnione.
PODUDZIE: silne, nie sięgające zbyt blisko ziemi. Staw skokowy usytuowany na ¼ wysokości psa w kłębie, tworzy z podudziem kąt wyraźnie rozwarty. Śródstopie prawie pionowe, lekko z tyłu w stosunku do końca pośladków.
STOPY: silne, okrągłe zwarte.
WILCZE PAZURY: Beaucerony tradycyjnie zachowały podwójny wilczy pazur, który tworzy jak gdyby „kciuk”, wyraźnie wydzielony, dość blisko stopy.
CHÓD: Miękki i sprężysty. Całe ciało porusza się harmonijnie. Owczarek z Beauce powinien mieć kłus wydłużony z dużym wykrokiem.
SZATA:
WŁOS: Sierść na głowie krótka. Włos silny, krótki, gruby, twardy i położony na ciele, długość: 3-4cm. Pośladki i spód ogona obowiązkowo lekko frędzlowate. Podszerstek krótki, delikatny, gęsty i puszysty. Preferowany w mysim kolorze. Bardzo zwarty, niewidoczny spod warstwy okrywającej.
WADY ELIMINUJĄCE Z HODOWLI:
• Pies agresywny lub bardzo lękliwy
• Wielkość wykraczająca poza limit standardu
• Zbyt lekki szkielet, oko zbyt jasne lub różnobarwne (nie dotyczy arlekinów)
• Nos rozłupany, koloru innego niż czarny, z plamami depigmentacji
• Zgryz wadliwy z utratą kontaktu, brak 3 lub więcej zębów (P1 nie są brane pod uwagę)
• Uszy nieprzycinane całkowicie stojące i sztywne
• Tylne kończyny nadmiernie odchylone do tyłu (z przeprostem)
• Wilcze pazury pojedyncze lub ich całkowity brak na kończynach tylnych
• Ogon skrócony lub zawinięty na plecy
• Szata: kolor i faktura inne niż zdefiniowane w standardzie, całkowity brak podpalania, sierść najeżona, potargana, wyraźna biała łatka na piersi. Dla odmiany arlekin: za duża szarego koloru; po jednej stronie czarny, po drugiej szary; głowa cała szara.
CZĘŚĆ MÓZGOWA:
CZASZKA: Płaska lub lekko zaokrąglona. Bruzda medialna lekko podkreślona, guz potyliczny widoczny na szczycie czaszki.
STOP: Mało podkreślony, w tej samej odległości od szczytu czaszki i od końca nosa.
CZĘŚĆ TWARZOWA:
NOS: proporcjonalny do kufy, dobrze wykształcony, zawsze czarny, nigdy nie rozszczepiony.
KUFA: nie może być wąska ani szpiczasta.
WARGI: zwarte, zawsze dobrze pigmentowane. Górna warga powinna zakrywać dolną bez „luzów”. Wargi powinny tworzyć lekko zaznaczoną kieszonkę, która nie może obwisać.
UZĘBIENIE: Uzębienie silne, nożycowe.
OCZY: Oczy umieszczone poziomo, lekko owalne. Tęczówka powinna być kasztanowa, w żadnym przypadku nie jaśniejsza niż ciemnoorzechowa, nawet jeżeli podpalania są jasne. Dla odmiany arlekin dopuszcza się oczy różnobarwne.
USZY: Wysoko osadzone, Jeżeli są przycięte stoją prosto nachylone lekko do przodu, ale nie zbieżnie ani rozbieżnie. Dobrze noszonym uchem jest takie, którego środek przechodzi przez linię będącą przedłużeniem boków szyi. Uszy nieprzycinane są w połowie podniesione, nie opadnięte. Powinny być spłaszczone i dość krótkie. Długość nieprzycinanego ucha powinna być równa połowie długości głowy.
SZYJA: Dobrze umięśniona, dobrej długości, harmonijnie osadzona na łopatkach.
KORPUS:
GRZBIET: prosty, lędźwie krótkie, szerokie i dobrze umięśnione. Zad lekko nachylony.
KŁĄB: dobrze zaznaczony. Przekrój klatki piersiowej powinien być większy od wysokości w kłębie o co najmniej 1/5. Klatka piersiowa sięga aż do łokcia. Jest szeroka, wysoka i długa.
OGON: Cały, noszony nisko, sięga co najmniej do stawu skokowego, bez odchyłów na boki. Lekko zakrzywiony na kształt litery „J” w ruchu ogon może być podniesiony, nie wyżej jednak niż linia grzbietu.
KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Równoległe do siebie widziane zarówno z przodu, jak i z boku.
ŁOPATKI: skośne i średnio długie.
PRZEDRAMIĘ: umięśnione.
STOPY: silne, okrągłe, zwarte, pazury zawsze czarne. Poduszeczki twarde, ale sprężyste.
KOŃCZYNY TYLNE: Równoległe do siebie widziane zarówno zarówno przodu, jak i od tyłu.
UDO: duże i umięśnione.
PODUDZIE: silne, nie sięgające zbyt blisko ziemi. Staw skokowy usytuowany na ¼ wysokości psa w kłębie, tworzy z podudziem kąt wyraźnie rozwarty. Śródstopie prawie pionowe, lekko z tyłu w stosunku do końca pośladków.
STOPY: silne, okrągłe zwarte.
WILCZE PAZURY: Beaucerony tradycyjnie zachowały podwójny wilczy pazur, który tworzy jak gdyby „kciuk”, wyraźnie wydzielony, dość blisko stopy.
CHÓD: Miękki i sprężysty. Całe ciało porusza się harmonijnie. Owczarek z Beauce powinien mieć kłus wydłużony z dużym wykrokiem.
SZATA:
WŁOS: Sierść na głowie krótka. Włos silny, krótki, gruby, twardy i położony na ciele, długość: 3-4cm. Pośladki i spód ogona obowiązkowo lekko frędzlowate. Podszerstek krótki, delikatny, gęsty i puszysty. Preferowany w mysim kolorze. Bardzo zwarty, niewidoczny spod warstwy okrywającej.
WADY ELIMINUJĄCE Z HODOWLI:
• Pies agresywny lub bardzo lękliwy
• Wielkość wykraczająca poza limit standardu
• Zbyt lekki szkielet, oko zbyt jasne lub różnobarwne (nie dotyczy arlekinów)
• Nos rozłupany, koloru innego niż czarny, z plamami depigmentacji
• Zgryz wadliwy z utratą kontaktu, brak 3 lub więcej zębów (P1 nie są brane pod uwagę)
• Uszy nieprzycinane całkowicie stojące i sztywne
• Tylne kończyny nadmiernie odchylone do tyłu (z przeprostem)
• Wilcze pazury pojedyncze lub ich całkowity brak na kończynach tylnych
• Ogon skrócony lub zawinięty na plecy
• Szata: kolor i faktura inne niż zdefiniowane w standardzie, całkowity brak podpalania, sierść najeżona, potargana, wyraźna biała łatka na piersi. Dla odmiany arlekin: za duża szarego koloru; po jednej stronie czarny, po drugiej szary; głowa cała szara.
 |  |  |
WYSOKOŚĆ W KŁĘBIE I WAGA
Psy wzrost 65-70 cm w kłębie, waga 45-55 kg
Suki wzrost 61-68 w kłębie, waga 35-40 kg
Suki wzrost 61-68 w kłębie, waga 35-40 kg
DLACZEGO BEAUCERON
Nie chcę nikogo zrażać do zakupu Beaucerona, jednak przed podjęciem decyzji należy odpowiedzieć sobie szczerze na kilka pytań:
Jeśli nie przeszkadza Ci, że:
Przyjmując Beaucerona do rodziny i odpowiednio go szkoląc zyskujesz najwspanialszego pod słońcem, mądrego przyjaciela, który będzie rozumiał Cię bez słów.
Jeśli nie przeszkadza Ci, że:
- po powrocie do domu zastajesz w nim ogromne, czarne, trochę niezgrabne stworzenie, które żywiołowo witając się z Tobą masywnymi pazurami może zniszczyć Twój garnitur, makijaż i podrzeć rajstopy,
- jednym machnięciem ogona Twój pupil zetnie kwiatki rosnące na grządkach i biegając powyrywa łapami dziury w trawniku,
- listonosz prędzej wejdzie na drzewo niż na Twoją posesję,
- przechodnie na widok Beaucerona uciekną na drugą stronę ulicy,
- większość spotykanych ludzi będzie Ci mówić, że masz pięknego kundla,
- biegnący Beauceron może niechcący przewrócić Ciebie lub inną osobę, wpadając z impetem pod nogi,
- budowanie więzi z psem poprzez szkolenie wymaga czasu, niesłabnącego zapału i konsekwencji w postępowaniu,
Przyjmując Beaucerona do rodziny i odpowiednio go szkoląc zyskujesz najwspanialszego pod słońcem, mądrego przyjaciela, który będzie rozumiał Cię bez słów.
 |  |  |
CIEKAWOSTKI
Na tylnych łapach Beauceron ma charakterystyczne, podwójne wilcze pazury, które nie przeszkadzają psu w codziennym życiu. Poprawne pazury to takie, w których można wyodrębnić 2 oddzielne palce zakończone paznokciami. Palce te mogą być lekko zrośnięte i mogą nie mieć pełnego „rusztowania” kostnego. Podwójne wilcze pazury na przednich łapach, brak podwójnych wilczych pazurów na tylnych łapach (np. jeden pazur lub jeden palec z dwoma paznokciami), lub ich nadmiar (np. potrójne) stanowią wadę dyskwalifikującą psa z hodowli.
PoLa "))
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz